◕‿◕قلب مادری◕‿◕

اجازه هست که تا ابد سر بذارم رو شونه هات ؟ روزی صد دفعه  بگم که میمیرم برات ؟ اجازه هست خیال کنم تا آخرش مال منی ؟ خیال کنم دل منو دیگه بهم پس نمیدی ؟ ...

دوست دارم شب تا سحر دور شما بگردم مثلتون هیج جایی نیست ، دنیارو هم بگردم دوست دارم شب تا سحر بگم برات میمیرم بگم عاشقتونم شما عزیزترینم واسه ی من شیرینید هر دو تا همیشه بمونید هر دو واسه من عزیزترینید همیشه گوشه ی قلب من میشینید   این شعر  رو برای شوهر گلم و پسر نازم گفتم. بعد ها همیشه این شعرو براشون میخونم :) چه مامان با احساسی. نه؟   ...

کودکم... "تو آرام خفته ای... آنقدر آرام که گویی صدای بال پروانه ها هم می تواند بیدارت کند. ومن مبهوت ازنعمت داشتن تو،آرام گرفتنت درآغوشم و لمس پوست لطیف صورت تو. دستهای کوچکت را تاآنجا که می توانم می بوسم . نگاهت می کنم و لحظه لخظه با توبودن را نفس می کشم که به اندازه یک نفس کوتاه است. همه توانم را برای لذت بردن از نوزادی تو بکار می گیرم که فردای دویدنت حسرت نخورم. شاید اگر آن روز من با تو بدوم، حسرت بی معنی بماند. شاید اگر من هم با تو بزرگ شوم ،قدم های بزرگت راهمراه باشم. نمی خواهم گاه بزرگیت بگویم تکیه گاهم باش .من از تو هیچ نمی خواهم ودعا می کنم که هیچ هم نخواهم . من و پدر ریشه های وجود تو هستیم ه...

فرزند عزیزم: آن زمان که مرا پیر و از کار افتاده یافتی، ا گر هنگام غذا خوردن لباسهایم را کثیف کردم ویا نتوانستم لباسهایم را بپوشم  گر صحبت هایم تکراری و خسته کننده است صبور باش و درکم کن یادت بیاور وقتی کوچک بودی مجبور میشدم روزی چند بار لباسهایت عوض کنم برای سرگرمی یا خواباندنت مجبور میشدم بارها و بارها داستانی را برایت تعریف کنم... وقتی نمیخواهم به حمام بروم مرا سرزنش و شرمنده نکن وقتی بی خبر از پیشرفتها و دنیای امروز سوالاتی میکنم،با تمسخر به من ننگر وقتی برای ادای کلمات یا مطلبی حافظه ام یاری نمیکند،فرصت بده و عصبانی نشو وقتی پاهایم توان راه رفتن ندارند،دستانت را به من بده...همانگونه که تو اولین قدمهایت را کنار من...

سپاسگذارم خدای بزرگ و بخشنده ام... چگونه شکر گویمت؟بر این نعمت شگرف؟بر این معجزه عظیم؟بر این عشقی که در دلم موج میزند و توان مهارش را ندارم؟بپذیر مرا ...بپذیر ناتوانیم را در شکرگزاریت...بپذیرم آنگونه که همیشه مرا پذیرفتی و ضعف هایم را بخشیدی...آنگونه که همواره در آغوشم کشیدی و آلودگی هایم برایت هیچ بود...چونان مادری که کودکش را دوست دارد ماسوای آلودگیهای جسم و روحش و تو مهربانتری از هر مادری...پس بگذار بیارامم در دامان پرمهرت بی هیچ بهانه ای آنگونه که تو آموختی به نوزاد کوچکم که آرام گیرد در آغوش مادرانه ام... سپاسگزارم مادر مهربانم... خوشحالم که درس مادری را از تو آموخته ام...خوشحالم که آموزگار بزرگی چون تو داشته ام در روز...

پسر بی نظیرم هر روز عاشقترت میشوم وهر روز فکر میکنم امروز نهایت عشق است اما.... فردا می اید و من.... خدا را سپاس میگویم از این نعمت عظیم ... مادر بودنم !!! لحظه ایست ان لحظه !!! ان لحظه ای که مرا با تمام وجود نازنینت طلب میکنی... کاش زمان متوقف شود. خلوتی دونفره ؛من و چشمان ناز تو, من و دستان کوچک ت ,عشق من و ارامش تو.. مادرانه هایم ارزانی ات مگر نمیدانند ارزوی من داشتن تو بود؟!! پس دلیل افسوس و دلسوزی برای ترک دانشگاهم چیست... ؟؟؟؟ مگر نمیدانند من در تو خلاصه شده ام... مرا همین حس لحظات ناب بس است...! بی نظیرم؛ بدان برای درس و کار هیچ گاه دیر نیست...اما لحظاتی در زندگی هر کسی هست ...

  التماس دعای فراوان از همه ی دوستان       مگذار مرا در اين هياهو آقا .   - تنها وغريب و سر به زانو آقا -   اي كاش ضمانت دلم را بكني -   تكرار قشنگ بچه آهو آقا ....     تـو بـراى عـطـشـم، بـارش بارانستى بـه تـن مـرده من، روح و دل و جانستى آه، اى آبـى آرام! دلـم سـوخـتـه است زخـم دل را تـو فـقط چاره و درمانستى مـن غـريـب آمده ام، مثل شما، اى مولا! تـو انـيـس دل غـمـگـيـن غريبانستى بـاز آهـوى دلـم زار و اسـير غمهاست ضـامـنـم بـاش كـه تو حامى انسانستى     زائری بارانی ام ا...